09-04-13

Ik ben vandaag zooo vrolijk - 11w3d ver

Waw, het zullen wel mijn hormonen zijn, maar de laaste dagen loop ik zooooo vrolijk!! (Behalve 's avonds dan misschien, aangezien ik elke avond last heb van " 't zuur ", lang leve Primperan!)

Alles gaat plots vooruit, vrijdag (09h00) heb ik mijn 12 weken echo en ik kijk er echt naar uit, ga er echt vanuit dat alles prima in orde zal zijn en ik het de ganse wereld kan vertellen! Ik heb dezelfde middag een afspraakje met de kapster (zodat ik er 'fris' uitzie om het goeie nieuws te melden 's avonds aan vrienden), 's avonds een babybezoekje en daarna naar het stamcafé (waar niet gerookt wordt !!) om het daar op iedereen los te laten!

Naast het uitkijken voor vrijdag (wat ook wat bangelijk is aan de ene kant, aangezien ik dan de combinatietest heb), heb ik dit weekend mijn eigen verjaardagscadeau'tje besteld, een Dyson stofzuiger!! Gisteren bovendien een echt keerpunt in het zwanger zijn, de eerste dingen voor de baby gekocht: een reismatrasje en de verf voor de kinderkamer!!

Oh ja, ook aan mijn beste maatje (vorige week reeds) gevraagd of ze het geboortekaartje wou tekenen, ze straalde, super toch!

Waw, mijn week kan niet meer stuk, tenzij... Maar daar mag je niet aan denken en ik ben véél te positief om aan mogelijk negatief nieuws te denken!!

Ik ben vandaag zooo vrolijk, zooo vrolijk, zoo vrolijk.. Ik ben behoorlijk vrolijk, zo vrolijk was ik nooit!

29-03-13

Blij en angstig; 9 weken en 6 dagen..

Eerst en vooral, deze morgen heb ik terug een echo gehad, bij een 'gewone' gynaecoloog. Hoe schitterend was dat niet? Je zag echt al een kindje, met armpjes en beentjes zwaaien en een flikkerend hartje! Super gewoon, was echt de eerste echo die zo mooi en zo ech was!

Maar dan na de echo, het gesprek over de combinatietest en de mogelijks daarop volgende vlokkentest/vruchtwaterpunctie. Dat is andere paté (zoals we hier zeggen).. We hebben het thuis over de risico's gehad en over het al dan niet willen van een kindje met een afwijking. Traantjes zijn gevloeid, momenteel sta ik ook enorm emotioneel (zwanger zijn zal er wel iets mee te maken hebben), want mijn man vind wel dat ik moet beslissen (omdat hij niet wilt dat ik iets tegen mijn zin doe, op dat vlak is het wel een schat), maar dat maakt het niet eenvoudiger. Hij wilt geen kindje met afwijking, ik uiteraard liever ook niet, maar zou er misschien wel mee kunnen leven. Maar hij wilt ook niet dat we te grote risico's nemen om misschien een gezond kindje te verliezen.

Het is allesbehalve eenvoudig. Hebben we besloten om toch maar de combinatietest te doen (bloedtest + nekplooimeting), omdat die geen risico's inhoudt en dan afhankelijk van die test, als die een verhoogde kans geeft, om al dan niet een vruchtwaterpunctie te doen (vlokkentest kan ook, maar de kans op een miskraam is daar nog hoger dan een vruchtwaterpunctie, dus als ik toch moet kiezen, dan de punctie maar). Het gaat hem niet alleen om het syndroom van Down, maar bv ook om het syndroom van Edwards en dan geef ook ik toe, dat ik mijn kind niet zo'n leven wil geven (als je het op voorhand weet natuurlijk). Dus eigenlijk moet ik die combinatietest gewoon doen.

Amai, een serieus geladen dag vandaag. 

Alsof het al niet genoeg was voor 1 dag, heb ik sinds gisteren ook enorme pijn aan de zijkant van mijn borstkas (links), heb ik dan toch maar op aanraden van de gynaecoloog naar de dokter gegaan vanmiddag, blijkt dat ik een serieuze tussenribspierontsteking heb.. En ja, Voltaren en het is opgelost, alleen mag je dat niet gebruiken tijdens de zwangerschap: rusten en niet veel buitenkomen. Tjah. Leuk is anders. En het is enorm pijnlijk (zonder te overdrijven als een "truntje").

Al bij al, na mijn emotionele huilbui deze middag (en een man die zich zo onbeholpen voelt daarbij), kan ik eigenlijk niet klagen. Ik ben morgen 10 weken ver en zit met een actief Draakje in mijn buik. En het gaat gewoon lekker goed lopen, de resultaten van volgende week zullen super zijn en ik ga helemaal geen verder onderzoek nodig hebben, nèh! 

23-03-13

Al kotsend week 9 starten :-)

Waw, terwijl iedereen online al lang aan het klagen is over misselijk zijn en moeten overgeven, had ik hier amper last van. Ergens ging ik dat niet erg vinden, is toch een soort geruststelling dat alles nog ok zat..

Maar na een volle week ziek zijn, de griep, enorm veel last van gehad en bijna niets te mogen nemen, is het ondertussen niet meer zo welkom (deze morgen was ik er nog blij om haha). Ik voel me beroerd en bijt mijn man zijn neus af, gelukkig houdt die zich erg in en reageert er niet al teveel op..

Nee, niets leuk aan ziek zijn en de dag dat het wat betert gaat je beroerd voelen doordat je zwanger bent, ik hoop zo dat het nog een beetje over gaat, want moet vanavond ergens naartoe..

Maar verder alles prima dus, ben enorm aan het uitkijken naar de kennismaking met mijn nieuwe gynaecoloog en vooral naar die echo van vrijdag dus! De vorige 2 echo's was altijd angstig naar uit kijken, maar nu heb ik echt het gevoel van 'juij', hopelijk blijft dit ook zo.

Nog 3 weekjes en dan mag het nieuws de wereld in gestuurd worden!! Ik begin het echt moeilijk te krijgen om niet tegen iemand die het nog niet weet (want door de IVF weet mijn familie het wel al bv), het te vertellen Lachen