17-07-14

9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren?

Ongeveer 9 maanden geleden werd ons dochtertje geboren, wat een vreemd moment, die 9 maanden zwanger zijn gingen zoooo traag en die 9 eerste levensmaanden van ons dochter vééééél sneller!

Heel vreemd, maar liefde, ook voor je kind, groeit. Ik zie haar duidelijk liever dan bij de geboorte, of dat schandalig is, geen idee... Maar het is wel zo. Ze heeft nu volop een eigen karaktje, is niet meer zo hulpeloos en kan al zodanig veel (kruipen, rechttrekken, stappen langs de sofa, zelf eten (banaan, beschuit), brabbelen maar ook mama, dada enz zeggen).

Nu wil mijn man zo snel mogelijk nog een kindje, zodat het allemaal elkaar wat opvolgt en we geen 'oude' ouders zijn. Sinds dat onze dochter 5 maanden is, ben ik er ook wel klaar voor, voor dat 2de (en mogelijks 3de) kindje. Maar ik ben niet klaar voor de MMM. Echt niet.

Wel is de anticonceptie de deur uit, mijn cyclus is met een week verlengd (of toch vorige cyclus (32 dagen), ik zit nu aan ronde 2 - ja, ik tel rondes, hoe idioot ook in mijn geval) en ik merk dat ik toch altijd nog wel wat hoop heb, vooral eens ik de 30 dagen nader (wat vandaag het geval is).

Praktisch: ik heb nog 7 cryo's, dus de eerste medische poging is fysiek een makkie. Daarom dacht mijn man dat ik er wel snel ging voor gaan. Maar ik weet, eens ik me daarvoor 'smijt', wil ik doorgaan.. Hoe ver? Geen idee. Nog 3 pogingen die terugbetaald zijn meer over, maar dat is ook iets dat mij niet echt zou tegenhouden om verder te doen, ach geen idee dus. 

Zolang ik het uitstel leef ik ook nog in de illusie van de hoop, van de mogelijkheid, dat er nog wel een kindje (of meer) kan komen. Eens ik start en ik 2 pogingen verloren zie gaan, ga ik het zo zwaar krijgen.

Ach ja, we zijn er wel uit, nu ja, IK ben er wel uit (mijn man moet dus op mij wachten): Ik wil niet een nieuwe zwangerschap in met obesitas (BMI>30), dus om dat niet te hebben (verhoogde kans op miskraam), moet ik 11kg kwijt, waarvan ik er al 4 kwijt ben. Volhouden dus. Ik hoop de overige 7 kwijt te geraken binnen de 3 maanden.

Maar, ik ontzie me het MMM parcour enorm en hoop dus op een wonder tussendoor. Niet veel, maar ergens diep verstopt wel.Schamen

22-01-14

Mama, al 3 maanden en de impact...

Na onze moeilijke weg om 3 maanden geleden onze wens te bekomen, besef ik des te meer wat een geluk ik heb, ik betrap er me soms nog op, gewoon naar haar te kijken en tranen van geluk te hebben!

Helaas zijn er ook al vaak andere traantjes te bespeuren geweest, traantjes van onmacht.. Niet alleen reflux zorgt hier voor een extreem huilerige baby, maar ook vooral darmkrampen. Ondertussen is borstvoeding op vraag afgeschaft en is het nu borstvoeding om de 3 uur, jawel, met de klok erbij :-) Maar het lijkt te helpen! Ze dronk superveel en hoe meer ze dronk, hoe lastiger ze het kreeg.. Ze dronk puur om getroost te worden..

Maar het gaat dus wat beter met haar, verder is ze nog niet ziek geweest en ze heeft haar eerste inentingen doorstaan als een krak!

Alleen, wat niet overgaat, is wat je meegemaakt hebt. Ik ben bang voor de toekomst, voor een nieuwe zwangerschap, maar vooral dat die nooit zal komen. Ik reageer nog steeds heftig als het om vruchtbaarheidsproblemen gaat en denk nog maar al te vaak aan alles wat ik en zoveel anderen hebben moeten doorstaan...

Maar we hebben al het beste in het leven.. mama mogen zijn!!!!

29-10-13

Ons dochtertje is geboren!!

Weliswaar met enige achterstand, maar erg trots, kan ik hier eindelijk aankondigen dat ik mama geworden ben, van een prachtige dochter, 50 cm en 3kg625!

Aangezien ze in stuit lag, wist ik wanneer ik ging bevallen via keizersnede. Ik was superemotioneel, was echt bang dat er mogelijks iets mis zou zijn, maar dat was dus niet zo!

Waar ik me niet zo'n zorgen in maakte, was om de operatie, dat was maar bijkomstig. Wel, ik wil het niet uitgebreid uit de doeken doen, maar ik vond het verschrikkelijk. Je zou geen pijn mogen hebben met de epidurale, die had ik dus wel, nogal veel zelfs (bleek later dat die epidurale ook niet volledig werkte). Bovendien waren ze al gestart, terwijl ze mijn man nog niet hadden gebeld dat hij mocht komen - klote - en hebben ze nog 40 minuten werk aan me gehad eens ze geboren was (ipv de standaard 30 minuten max). Ze waren mij bovendien nog eens vergeten op de recovery, waardoor ik na heel wat gehuil toch werd geholpen, maar mijn dochter dus maar bij me had na anderhalf uur!!!! Gelukkig was mijn man er voor ons klein draakje, maar ze heeft uiteraard massas gehuild en ik heb ze dus ook niet binnen het uur kunnen aanleggen.

Het verblijf in het ziekenhuis was dus 6 dagen, ik dacht dat je daar dus wel enorm mee geholpen was, maar blijkt bij mij het averechtse effect te hebben. Ik kwam nerveus van de vroedvrouwen die persé om de 3 uur aan je bed stonden voor de borstvoeding en zelfs 1x het woordje flesvoeding hebben laten vallen (hebben ze geen 2x gedaan na mijn uitbrander, dat was verdorie op dag 2, komaan!!!!), terwijl ik koste wat kost borstvoeding wou geven. Nu, na 2 dagen waren mijn tepels beschadigd, was ik mentaal onzeker en kon ik wel continu twijfelen aan mezelf. Eenmaal ik de knop omdraaide en de vroedvrouwen niet meer belde, maar op mijn eentje borstvoeding gaf, liep alles veel vlotter en nu thuis is het gewoon een makkie (weliswaar met tepelhoedje)!

Het is zalig, mama zijn, een superpapa in huis hebben, je kind kunnen voeden van je eigen lichaam en weten dat je dat kleine meisje zal zien opgroeien in een liefdevol gezin.

Ik ben oprecht gelukkig. 

Ik ben een IVF-mama en ben er trots op, ik heb er voor gestreden en heb mijn doel bekomen, lang leve de wetenschap!

Het enige wat ik nu nog wens, is dat anderen dat geluk ook mogen ervaren, want er zijn er die daar nog (steeds) opwachten...