18-10-12

Waw, hoe kwetsend kan je zijn?

Wat was me dat vandaag? Een dagje om hopelijk toch deels te vergeten.

 De zin van de dag (van iemand die weet dat we in de IVF mallemolen zitten):

Jij kan niet weten hoe dat voelt, want jij hebt zelf geen kinderen!

Kan je nog meer kwetsend zijn? Toegegeven, die persoon besefte op dat moment niet wat die zei, maar kom. Ja, ik weet het, ik heb zelf geen kinderen, bedankt om me dat nog eens duidelijk te maken...

 Maar gelukkig heb ik toch al wat olifantenvel, ja er zijn opnieuw tranen gerold, maar verdorie, het is mijn leven en ik ga het mij niet aantrekken. Ik ga alles doen wat ik kan om daar verandering in te brengen en ja, het zal lukken, het moet lukken, dus zal het lukken.

 Dus voor alle ongevoelige mensen, soms kan je toch maar beter even niets zeggen..

12-10-12

Feeling in Hell because seeing what Heaven can be...

Ik ben mijn wachtcyclus aan het uitzitten, terwijl ik enkele dagen geleden een kennis (een lieve meid, die ik ik niet veel zie) op Facebook zie posten 'nog nipt opvang gevonden voor mijn kids, nu nog enkel voor vrijdag'.

Ik ben vrij, ik weet dat haar kinderen goed opgevoed zijn en ben altijd snel om een helpende hand aan te bieden, dus stuur ik haar een privéberichtje, dat ik wel vrij ben en gerust voor opvang voor de schooluren wil zorgen. (Opvang in school is slechts voorzien vanaf 07h00 en dat is te laat voor haar.)

Zogezegd zo gedaan, deze morgen om 05h15 uit mijn bed, want ik moest om 06h30 bij haar zijn en ze woont niet ver, maar ook niet vlakbij, dus ook nog even rijden. Ze is onlangs verhuisd en je zag dat haar nieuwe woonst haar goed afging. Goed voor haar!

Een hectische morgen, beide een boterham laten opeten, schoenen zoeken voor de oudste (10 jaar), kleren zoeken voor de jongste (7 jaar) en hen op tijd naar school brengen. Allemaal leuk, die drukke boel, bij ons thuis is het 'maar' met ons tweetjes en we weten zelf wat we nodig hebben en alles gaat elke morgen zowat hetzelfde, dus dit was wel eens wat anders.

Komen we aan de schoolpoort, vind de oudste meteen een vriendje, de jongste blijft dicht bij mij staan. Als de deur dan uiteindelijk opengaat, zwaait de oudste nog eens, gaat de kleinste naar de deur, maar komt terug om een knuffel en een zoentje te geven...

Ik kon niet meer, beginnen wenen in mijn auto. Nu weet ik wat ik mis.

01-10-12

Eerste bloedafname na IVF - eind september 2012

De eerste bloedafname, een hatelijke dag, want ik had al negatief getest de dag ervoor.

Uiteindelijk weet je nog niets, je gaat 's morgens bloed gaan afnemen en 's avonds krijg je een telefoontje. Ik had zelfs geen hoop meer, want had niet meer op mijn telefoon gelet en het stond op de voicemail. Niet zwanger.

NIET zwanger, niet ZWANGER, nee, NIET ZWANGER. Ok, ik klink enorm negatief, maar nu, een dikke week later, valt het me te binnen. Ik ben na anderhalf jaar nog niet zwanger en heb geen enkele zekerheid dat ik het ooit zal zijn.

Het is ook de gewoonte om een cyclus over te slaan na een (mislukte) poging, dus nu zit ik in die wachtende cyclus. Maar die is eigenlijk minder erg dan na de terugplaatsing 2 weken te moeten wachten om te weten of het al dan niet gelukt was.

Ergens ben ik wel bang dat het aan mij ligt, of hoe ik er mee omga... Ik hoorde van zoveel mensen dat je kan bijkomen van de medicatie en ja, ik heb al wat overgewicht en zag dat dus niet zitten. Wel, blijkt dat ik zowaar 4 kilo verloren ben, zonder dat ik het wist weliswaar. Dus, ik ben bang dat ik mij er véél te véél zorgen in maak en dus gewoon gestresseerd ben. Maar aan de andere kant, wie zou niet gestresseerd zijn als je zelf je buik vol spuitjes moet zetten?

Oh, dat ik maar vlug weer ongesteld ben! Dan denk ik weer compleet positief en ga ik er weer tegenaan, als speldenkussen weliswaar, maar hopelijk iets meer gerelaxed (al mogen er nog wel 4 kilootjes af)..