29-10-13

Ons dochtertje is geboren!!

Weliswaar met enige achterstand, maar erg trots, kan ik hier eindelijk aankondigen dat ik mama geworden ben, van een prachtige dochter, 50 cm en 3kg625!

Aangezien ze in stuit lag, wist ik wanneer ik ging bevallen via keizersnede. Ik was superemotioneel, was echt bang dat er mogelijks iets mis zou zijn, maar dat was dus niet zo!

Waar ik me niet zo'n zorgen in maakte, was om de operatie, dat was maar bijkomstig. Wel, ik wil het niet uitgebreid uit de doeken doen, maar ik vond het verschrikkelijk. Je zou geen pijn mogen hebben met de epidurale, die had ik dus wel, nogal veel zelfs (bleek later dat die epidurale ook niet volledig werkte). Bovendien waren ze al gestart, terwijl ze mijn man nog niet hadden gebeld dat hij mocht komen - klote - en hebben ze nog 40 minuten werk aan me gehad eens ze geboren was (ipv de standaard 30 minuten max). Ze waren mij bovendien nog eens vergeten op de recovery, waardoor ik na heel wat gehuil toch werd geholpen, maar mijn dochter dus maar bij me had na anderhalf uur!!!! Gelukkig was mijn man er voor ons klein draakje, maar ze heeft uiteraard massas gehuild en ik heb ze dus ook niet binnen het uur kunnen aanleggen.

Het verblijf in het ziekenhuis was dus 6 dagen, ik dacht dat je daar dus wel enorm mee geholpen was, maar blijkt bij mij het averechtse effect te hebben. Ik kwam nerveus van de vroedvrouwen die persé om de 3 uur aan je bed stonden voor de borstvoeding en zelfs 1x het woordje flesvoeding hebben laten vallen (hebben ze geen 2x gedaan na mijn uitbrander, dat was verdorie op dag 2, komaan!!!!), terwijl ik koste wat kost borstvoeding wou geven. Nu, na 2 dagen waren mijn tepels beschadigd, was ik mentaal onzeker en kon ik wel continu twijfelen aan mezelf. Eenmaal ik de knop omdraaide en de vroedvrouwen niet meer belde, maar op mijn eentje borstvoeding gaf, liep alles veel vlotter en nu thuis is het gewoon een makkie (weliswaar met tepelhoedje)!

Het is zalig, mama zijn, een superpapa in huis hebben, je kind kunnen voeden van je eigen lichaam en weten dat je dat kleine meisje zal zien opgroeien in een liefdevol gezin.

Ik ben oprecht gelukkig. 

Ik ben een IVF-mama en ben er trots op, ik heb er voor gestreden en heb mijn doel bekomen, lang leve de wetenschap!

Het enige wat ik nu nog wens, is dat anderen dat geluk ook mogen ervaren, want er zijn er die daar nog (steeds) opwachten...

16-10-13

38 weken en 4 dagen ver!

Waw, 

het is bijna zover!!!

De laatste maanden waren echt lastig, vond er amper iets aan, heel vreemd vind ik het, dat vrouwen graag zwanger zijn, laatste 4 maanden waren voor mij 10% fun / 90% ellende (rugpijn, bekkenpijn, gezwollen voeten, massas eelt op mijn voeten, amper slapen, buikpijn en ik kan blijven doorgaan)! Maar geloof me, ik ben nog steeds héél blij dat ik het mag meemaken!

Ondertussen ligt ons madam al weken aan een stuk exact op dezelfde manier en dat is helaas in stuit. Overmorgen nog een controle en dan in de loop van volgende week staat de keizersnede gepland. En omdat mijn gyne niet erg hulpvaardig was, gisteren naar de vroedvrouw geweest voor de ganse gedetailleerde uitleg. Schat van een vrouw!

Waw, ik verlang zo en vind het zo onwezenlijk dat ik volgende week mama wordt! Heb zoooooo lang uitgekeken naar dat moment en nu gaat het echt gebeuren...

Echt, ik hoop zo, dat mensen die dit lezen en nog (steeds) wachten op hun wondertje, dit ook zo gegund wordt!

liefs,

een hoogzwangere Oktobervis