10-05-13

Durf ik nog wel bloggen, heb ik nog wel het recht trouwens? - 15w6d

Het is vreemd, hier terug komen schrijven, nu ik aan de andere kant sta (en dat gevoel heb ik eigenlijk nog maar onlangs, toch volledig, omdat ik tot de vorige echo gewoon angstig was), mag ik bovendien wel mijn angsten, bezorgdheden en alle andere nieuwtjes wel neerpennen?

Iedereen is vrij om te lezen en het is mijn blog, maar toch.. Ergens voel ik me bijna schuldig, alsof ik nu niet meer triestig mag zijn om hetgeen gebeurd is, dat enkel blijdschap er nog mag zijn en ik me al helemaal geen troost meer kan zijn voor iemand die hetzelfde doorgaat.

En toch ben ik hier, want misschien zijn er nog wel andere dames die het, ook eens ze zwanger waren, het af en toe moeilijk hebben met het ganse IVF gebeuren, die nu achter de rug is, maar toch niet helemaal.

Eerst en vooral wil ik zeggen dat we allesbehalve ons IVF verhaal verbergen voor de mensen, integendeel, als iemand af komt met het cliché <Ja, je hebt er nu de leeftijd voor hé!>, dan is er al snel weerwoord van aan mijn kant <Dat hadden we ook 2 jaar geleden hoor, alleen kies je de leeftijd waarop je mama wordt niet altijd.> Sommigen bedoelen het nochtans erg goed, zijn erg lieve mensen, alleen, het wringt nog steeds, niet de keuze gehad te hebben, het wanneer en hoe. 

Wat nu vooral opvalt is, nu we zelf héél snel zeggen dat het via IVF ging, dat mensen ook met hun verhaal op de proppen komen. Maar toen ik me héél alleen voelde, ik niemand om me heen had, die moeilijkheden had en ik me verdomd alleen en zelfs 'marginaal' voelde.

Bovendien maak ik iedereen nu ook héél duidelijk dat ik niet wil dat mensen ooit nog vragen 'en nog geen tweede?', dat ik niet meer ga liegen en braafjes antwoorden, maar heel kordaat en dat het hun eigenlijk helemaal geen *** aangaat!!

Los van de gevoelens die ik nog steeds meesleur rond het IVF gebeuren, wil ik toch ook wel zeggen dat ik me enorm gelukkig prijs, dat het dan toch maar gelukt is! Dat blijkbaar nu ook alles prima verloopt (waar ik nooit van uitging en dit nu wel probeer te doen) en ons mirakeltje prima op schema zit, toch volgens de echo die we dinsdag gehad hebben! Het doet wat met je, zwanger zijn (geestelijk: emo-chick geworden ondertussen, lichamelijk: borsten die echt niet meer lijken op die van een paar maanden terug)!!

Er was iemand die iets online gezet heeft, ivm moeders die nooit moeder zijn geworden en dat ook voor hun een bloemetje zou mogen klaarliggen met moederdag, misschien nog meer dan voor echte moeders. Ik hoop zo dat deze zwangerschap goed verloopt en ik binnen een dikke 6 maanden ons kleintje in onze armen mag nemen EN dat iedereen die op hetzelfde hoopt voor zichzelf, dit ook mag meemaken! Ik wens het die mensen enorm toe, maar eerlijk? Ook mezelf, want ergens zit ik toch nog met een bang hartje af te wachten..

De commentaren zijn gesloten.