12-10-12

Feeling in Hell because seeing what Heaven can be...

Ik ben mijn wachtcyclus aan het uitzitten, terwijl ik enkele dagen geleden een kennis (een lieve meid, die ik ik niet veel zie) op Facebook zie posten 'nog nipt opvang gevonden voor mijn kids, nu nog enkel voor vrijdag'.

Ik ben vrij, ik weet dat haar kinderen goed opgevoed zijn en ben altijd snel om een helpende hand aan te bieden, dus stuur ik haar een privéberichtje, dat ik wel vrij ben en gerust voor opvang voor de schooluren wil zorgen. (Opvang in school is slechts voorzien vanaf 07h00 en dat is te laat voor haar.)

Zogezegd zo gedaan, deze morgen om 05h15 uit mijn bed, want ik moest om 06h30 bij haar zijn en ze woont niet ver, maar ook niet vlakbij, dus ook nog even rijden. Ze is onlangs verhuisd en je zag dat haar nieuwe woonst haar goed afging. Goed voor haar!

Een hectische morgen, beide een boterham laten opeten, schoenen zoeken voor de oudste (10 jaar), kleren zoeken voor de jongste (7 jaar) en hen op tijd naar school brengen. Allemaal leuk, die drukke boel, bij ons thuis is het 'maar' met ons tweetjes en we weten zelf wat we nodig hebben en alles gaat elke morgen zowat hetzelfde, dus dit was wel eens wat anders.

Komen we aan de schoolpoort, vind de oudste meteen een vriendje, de jongste blijft dicht bij mij staan. Als de deur dan uiteindelijk opengaat, zwaait de oudste nog eens, gaat de kleinste naar de deur, maar komt terug om een knuffel en een zoentje te geven...

Ik kon niet meer, beginnen wenen in mijn auto. Nu weet ik wat ik mis.

De commentaren zijn gesloten.