09-07-12

HSG (hysterosalpingogram) - februari 2012

Mijn eerste domme beslissing, ik zou de HSG dan toch maar ondergaan. Ik had nog steeds mijn twijfels, want ik hoorde dat ze dat in gespecialiseerde fertiliteitscentra al niet meer deden..

Eerst en vooral was ik al ferm ontgoocheld, want mijn eigen gynaecoloog, die nochtans het tijdstip en datum bepaalde omdat hij er altijd bij wilt zijn (en die wist dat ik al een eierstok en dus misschien ook mijn ene eileider kwijt was), was er helemaal niet bij. Erger nog, nadien bleek dat hij niets van informatie had doorgegeven.

De HSG zelf verliep als volgt: onderkledij af, op de tafel gaan liggen en wachten tot er een verpleegster/gynaecologe kwam, dat duurde weliswaar 20 minuten, er hing een wandklok vlak voor mij.. Daarna moet je je knieën optrekken en brengen ze een (koud) hulpmiddel in, die alles mooi open houd. Als ze klaar zijn met alles, spuiten ze contrastvloeistof in, in de richting van de ene eileider, dat was pijnlijk, maar nu niet om te zeggen dat ik daarvoor verdoofd moest worden, je voelt het wel degelijk, het was mijn linkerkant. Volgens hen mooi open. Daarna probeerden ze de rechterkant (waar ik dus geopereerd was en dat doorgegeven had), dat deed zodanig veel pijn, dat ik geen woord kon uitbrengen, mijn benen trilden vanzelf en mijn pijngrens was duidelijk overschreden. Ik had eenmaal 'auw' gezegd, maar meer kon ik niet uitbrengen, voor ik het goed en wel besefte hebben ze het nog 2x geprobeerd, maar mijn 'eileider was niet open en konden ze ook niet openspuiten'.

Rampzalig dus, vooral als je enkele maanden later te horen krijgt dat je ene eileider volledig was weggesneden en ze dat moesten geweten hebben. Het was alsof je een kraan openzet en je hand ervoor houd. Een enorme druk dus, die maar niet weg kan..

Daarna mocht ik rustig recht gaan zitten en rechtstaan, want het zou kunnen dat je flauw valt als je te snel rechtstaat, werd me gezegd. Ik had nog steeds heel veel pijn, ik zei niets, maar tranen liepen traag uit mijn ogen. Ik ben me gaan omkleden, maandverband in mijn onderbroek (want je verliest wel degelijk bloed) en al wenend de kliniek verlaten (ik vind huilen in het openbaar nochtans 'not done', daar ben ik te 'stoer voor). Gebeld om mijn man die even verder geparkeerd was en die had pijn omdat hij zag dat ik een wrak was.

Nooit meer dus.

Maar goed, mijn ene eileider was open en dus was er daar geen probleem.. Op naar de samenlevingstest.

De commentaren zijn gesloten.